Walcownia Bruzdowa

0
1387
views
Hala produkcji

Lata siedemdziesiąte XX wieku należy zali­czyć jako lata, w których nastąpiła zasad­nicza rekonstrukcja techniczna Huty działającej jeszcze pod nazwą Zakłady Cynkowe Szopienice. W tym okresie zmieniło się za­sadniczo oblicze przedsiębiorstwa w wyniku czego zmienił się też jego profil produkcyj­ny z typowo hutniczego na hutniczo-prze­twórczy.

Tradycyjne technologie związane z produk­cją cynku zostały zastąpione technologiami przetwórstwa miedzi i jej stopów. Lata sie­demdziesiąte stanowiły okres rozwoju w skali dotychczas nienotowanej w historii Huty.

Projekt nowej inwestycji opracowało Biuro Projektów ,,Bipromet” z Katowic, przyjmując dla całego zadania nazwę ,,Zakład Przetwór­stwa Miedzi” Powyższy projekt podzielono na dwa przedsięwzięcia inwestycyjne:

  1. Budowa walcowni bruzdowej miedzi
  2. Budowa walcowni taśm z miedzi i jej sto­pów:
  • Budowa odlewni wałków i tulei,
  • Budowa obiektów infrastruktury prze­mysłowej.

O zmianach jakie miały zajść w Hucie świad­czyć może fakt doprowadzenia do zmiany na­zwy Zakłady Cynkowe Szopienice na ,,Huta Me­tali Nieżelaznych ,,Szopienice” w 1972 roku.

Przedsięwzięcie budowy Zakładu Przetwór­stwa Miedzi rozpoczęto od budowy walcowni bruzdowej miedzi w 1970r. W dniu 16 marca 1973 roku, ukończona została budowa z rozruchem mechanicznym i technologicznym wal­cowni bruzdowej miedzi.

W skład linii walcowniczej wchodzą urzą­dzenia:

  • piec pokroczny opalany gazem według projektu firmy Heutrey z Francji wybu­dowany w kooperacji z ZMPMN ,,Zamet” Strzybnica,
  • linia walcownicza według projektu firmy Morgan z USA, która została wykonana w części mechanicznej przez firmę Bronx z Wielkiej Brytanii oraz przez firmę ASEA ze Szwecji w części elektrycznej.

Proces technologiczny walcówki miedzi re­alizowano poprzez podgrzewanie do tempe­ratury 8500-8700°C wlewków (tzw. wirebarsy) o masie 125 kg w piecu grzewczym.

Następnie poprzez stół obrotowy podgrza­ne wlewki kierowane były do klatek walcow­niczych gdzie walcowano je bez naciągu, przy intensywnym chłodzeniu emulsją.

Dalsze walcowanie realizowane było w blo­ku pośrednim oraz bloku wykańczającym.

Walcówka po wyjściu z ostatniej klatki wal­cowniczej kierowana była poprzez rury do ze­społu zwijarek, w którym chłodzono ją do tem­peratury 950°C. Linię walcowniczą zamykają zwijarki kręgów, układ samotoków, wiązar­ki kręgów oraz zasobnik 5-ramienny. Produk­tem walcowni bruzdowej była walcówka mie­dziana o średnicy 6,35 do 18 mm ze stopnio­waniem, co 1 mm. Docelowa zdolność produk­cyjna 80 000 ton/rok.

W lutym 1990 roku została zakończona pro­dukcja w walcowni bruzdowej. Następnie cała linia walcownicza została sprzedana do Au­stralii gdzie po adaptacji produkowano stal zbrojeniową.

Kazimierz Tomczak
www.muzeumcynku.katowice.pl

Zdjęcia dzięki uprzejmości p. Piotra Filipka

Po zatrzymaniu produkcji

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.