Walcownia Bruzdowa

0
648
views
Hala produkcji

Lata siedemdziesiąte XX wieku należy zali­czyć jako lata, w których nastąpiła zasad­nicza rekonstrukcja techniczna Huty działającej jeszcze pod nazwą Zakłady Cynkowe Szopienice. W tym okresie zmieniło się za­sadniczo oblicze przedsiębiorstwa w wyniku czego zmienił się też jego profil produkcyj­ny z typowo hutniczego na hutniczo-prze­twórczy.

Tradycyjne technologie związane z produk­cją cynku zostały zastąpione technologiami przetwórstwa miedzi i jej stopów. Lata sie­demdziesiąte stanowiły okres rozwoju w skali dotychczas nienotowanej w historii Huty.

Projekt nowej inwestycji opracowało Biuro Projektów ,,Bipromet” z Katowic, przyjmując dla całego zadania nazwę ,,Zakład Przetwór­stwa Miedzi” Powyższy projekt podzielono na dwa przedsięwzięcia inwestycyjne:

  1. Budowa walcowni bruzdowej miedzi
  2. Budowa walcowni taśm z miedzi i jej sto­pów:
  • Budowa odlewni wałków i tulei,
  • Budowa obiektów infrastruktury prze­mysłowej.

O zmianach jakie miały zajść w Hucie świad­czyć może fakt doprowadzenia do zmiany na­zwy Zakłady Cynkowe Szopienice na ,,Huta Me­tali Nieżelaznych ,,Szopienice” w 1972 roku.

Przedsięwzięcie budowy Zakładu Przetwór­stwa Miedzi rozpoczęto od budowy walcowni bruzdowej miedzi w 1970r. W dniu 16 marca 1973 roku, ukończona została budowa z rozruchem mechanicznym i technologicznym wal­cowni bruzdowej miedzi.

W skład linii walcowniczej wchodzą urzą­dzenia:

  • piec pokroczny opalany gazem według projektu firmy Heutrey z Francji wybu­dowany w kooperacji z ZMPMN ,,Zamet” Strzybnica,
  • linia walcownicza według projektu firmy Morgan z USA, która została wykonana w części mechanicznej przez firmę Bronx z Wielkiej Brytanii oraz przez firmę ASEA ze Szwecji w części elektrycznej.

Proces technologiczny walcówki miedzi re­alizowano poprzez podgrzewanie do tempe­ratury 8500-8700°C wlewków (tzw. wirebarsy) o masie 125 kg w piecu grzewczym.

Następnie poprzez stół obrotowy podgrza­ne wlewki kierowane były do klatek walcow­niczych gdzie walcowano je bez naciągu, przy intensywnym chłodzeniu emulsją.

Dalsze walcowanie realizowane było w blo­ku pośrednim oraz bloku wykańczającym.

Walcówka po wyjściu z ostatniej klatki wal­cowniczej kierowana była poprzez rury do ze­społu zwijarek, w którym chłodzono ją do tem­peratury 950°C. Linię walcowniczą zamykają zwijarki kręgów, układ samotoków, wiązar­ki kręgów oraz zasobnik 5-ramienny. Produk­tem walcowni bruzdowej była walcówka mie­dziana o średnicy 6,35 do 18 mm ze stopnio­waniem, co 1 mm. Docelowa zdolność produk­cyjna 80 000 ton/rok.

W lutym 1990 roku została zakończona pro­dukcja w walcowni bruzdowej. Następnie cała linia walcownicza została sprzedana do Au­stralii gdzie po adaptacji produkowano stal zbrojeniową.

Kazimierz Tomczak
www.muzeumcynku.katowice.pl

Zdjęcia dzięki uprzejmości p. Piotra Filipka

Po zatrzymaniu produkcji

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here